Happy Meal

De Happy Meal, als kind zijnde wilde je niks anders hebben. Hebben ja, want het speeltje was het leukste. Het eten was oké, maar daarvoor ging je niet naar de McDonalds. Het speeltje was alles waar het om draaide. Mij boeide het speeltje niet echt, ik wilde gewoon eten. Gelukkig aten mijn vriendinnetjes het eten nooit op en had ik altijd extra veel friet. Zelfs toen had ik altijd al honger.

Bron

Disney Classics

Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen, ben ik gek op Disney. Ik kijk de films enorm vaak en luister de muziek bijna dagelijks. Van de muziek word ik rustig en ik probeer ook altijd om juist dan huiswerk te maken. Meestal mislukt dit en ga ik doelloos rond zwerven op het internet. Maar Disney dus.

Hoewel ik nog nooit in Disneyland ben geweest (iemand die mee wil?), droom ik er al jaren van. Een aantal jaar terug had ik besloten dat ik de films graag weer wilde zien. Helaas hadden we ze niet meer op video en downloaden vond ik niks. Ik wilde de echte dvd's hebben, de magie vasthouden. (Oké, soms kan ik overdrijven). Intussen hebben er al een boel verzameld, benieuwd welke ik al heb?

Bron

Kelly spaart .....

Zoals je hebt kunnen lezen spaarde ik vroeger heel veel, tegenwoordig spaar ik anders. Ik heb genoten van het sparen en van het ruilen met vriendinnen en het  op zoek gaan met mama naar de beste, gaafste, zeldzaamste kaart, knikker of blaadje. Tegenwoordig spaar/verzamel ik nog maar weinig, tenzij je mijn schoenen collectie mee telt ;-).

Bron

"Pak maar in, het is een cadeautje"

Als Disney niet zou bestaan, dan ik ook niet. Oké, misschien iets te overdreven, maar er zit een kern van waarheid in. Als ik vrolijk, verdrietig, boos, zielig of ziek ben, is een Disney film kijken het beste medicijn.

De eerste keer dat ik een Disney film kocht, schaamde ik me.  Ik als volwassen vrouw, neuzend tussen de kinderfilms. Gelukkig staan de Disney films vaak bij elkaar en hoef ik niet te zoeken tussen Dora of films van de Teletubbies.  Na uren zoeken vertrok ik met een big smile naar de kassa. Ik had voor Tarzan gekozen.

Bij de kassa aangekomen scande de duivel de dvd. “Dat kinderen Disney leuk vinden is prima, het zijn nu eenmaal sprookjes. Maar oudere mensen moeten beter weten. Het leven blabla is geen blabla sprookje. Bla bla het is  blabla hard blabla werken”,  vertelde ze bitter. Na haar geratel vroeg ze met een gemeen lachje of de DVD voor mezelf was. “Pak maar in, het is voor mijn nichtje”, mompelde ik. Nog net niet in tranen. 

Gelukkig kon ik mezelf troosten, door thuis gelijk Tarzan aan te zetten. Met een mok thee en een stuk chocolade voor het verdriet. (Of gewoon omdat het kan)

Liefs,

Kelly

Bron